அகவன்மங்களின் வார்த்தை உருவம்

தேவிபாரதியை நாவல் வெளியீட்டிற்கு அழைக்க வேண்டும் என்னும் முடிவினை எடுத்திருந்த நேரம். கோவைக்கு அருகில் தான் அவரும் இருக்கிறார் என்பதை அறிந்ததால் நேரிலேயே சந்திக்க முடிவும் செய்திருந்தேன். வெள்ளக்கோயில் ஊருக்குள்ளே சின்னதான குறைந்த வீடுகள் கொண்ட கருவேல மரங்கள் சூழ்ந்திருக்க அழகான தனிமை நிறைந்த இல்லம். அவர் மட்டுமே நூல்களுடன் தாமசிக்கிறார். எங்கும் காகிதங்களின் மணம். இடையே அமர்ந்து கொண்டு நீண்ட நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். என்னைப் பற்றியும் அவரைப் பற்றியும் இலக்கியம் பற்றியும் பின் எழுத்துகளின் பின்னே இருக்கக்கூடிய வாழ்க்கைப் பற்றியும் சென்றது பேச்சுகள். இதையெல்லாவற்றையும் அவரின் எழுத்துகளில் அத்தருணத்திலேயே எதிர்நோக்கினேன்.

முதலாய் வாசித்த நூல் பிறகொரு இரவு. இக்கதைகளை வாசிக்க ஆரம்பிக்கும் போதே அவர் என்னுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த போது கூறிய விஷயங்கள் நினைவோடையாய் வந்து சென்றது. அவருக்கு குறுநாவல்கள் அல்லது நெடுங்கதைகள் என்னும் வடிவமே அதிகமாக பிடித்திருக்கிறது என்றார். அதற்கான காரணம் எழுத்தாளன் எல்லாவித சோதனை முயற்சிகளையும் அதில் செய்யலாம். நீண்டு போயின் நாவலாகும் குறைந்தால் சிறுகதையாகும். குறுநாவல் எழுத்தாளனுக்கான comfort zone என்பதாக கூறினார். இந்த கூற்றுடன் அதிகம் ஒத்துப் போவேன். .நா.சுவும் தன் அசுரகணம் நாவலில் குறுநாவல்களுக்கான விஷயமொன்றை எழுதியிருப்பார். நூறுபக்கங்களில் சொல்ல முடியாத யாதொரு விஷயத்தையும் பெரிய நாவல்கள் சொல்லிவிடப்போவதில்லை என. தேவிபாரதி கூறியதைப் போலவே சோதனை முயற்சிகளை தன் குறுநாவல்களில் நிகழ்த்தியே இருக்கிறார்.


பிறகொரு இரவு தொகுப்பில் நான்கு நெடுங்கதைகள் இருக்கின்றனஊழி, சிகரெட்டுகளும் உள்ளாடைகளும், பிறகொரு இரவு, ஒளிக்கு பிறகு இருளுக்கு அப்பால். இந்நான்கில் முதல் கதை மட்டும் எனக்கு பிடிக்கவில்லை. ஊழியில் அவர் கையாண்டிருக்கும் மொழி நடை அதன் கரு அளவில் என்னை சுத்தமாக ஈர்க்கவில்லை. சிறுகதைக்கே உண்டான கருவை வைத்து இவ்வளவு நீளத்தில் ஒரு கதை தேவையா என்னும் அடிப்படை கேள்வியே எனக்குள் தோன்றியது. முழுதும் படிக்க வைக்க உதவியது அதன் மொழி தான். மணிமேகலையின் கதைநீட்சியாக அல்லது அங்கமாக இந்நெடுங்கதை நீள்கிறது. துறவறத்தையே மேற்கொள்ளும் ஒருத்தியினுள் உருவாகும் மெல்லிய கோடான காதல் வயப்படுதல் எப்படி வெளிப்படும் ? பரத்தைக்கு பிறந்த மகளை துறவு பூண்டாலெனினும் ராஜவம்சத்தினர் அதை எப்படி ஏற்றுக் கொள்வர் என்பதை கதையாக்கியிருக்கிறார்.

இத்தொகுப்பில் இதைத் தவிர எல்லா கதைகளும் பிடித்திருந்தன. பிறகொரு இரவை கடைசியாக கூற நினைக்கிறேன். சிகரெட்டுகளும் உள்ளாடைகளும் என்னும் கதையில் அவர் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் முறையை கையாண்டிருக்கிறார். கதையில் மூன்றே கதாபாத்திரங்கள் தான். மூவரும் ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் பேசிக் கொள்கிறார்கள். எல்லாமே நாயகனின் சந்தேகத்தில் வந்து முடிவடைகிறது. சந்தேகம் ஆணின் இயல்பு. சந்தேகங்கள் எதனால் முளைக்கின்றன ? காதலும் பொஸெஸிவ்னெஸும் எப்படி பிணைந்திருக்கின்றன ? காமம் அதனுள் சென்று சேருமா என்பதை மிக அழகான தர்க்கங்களால் நிறைத்திருக்கிறார். அதுமட்டுமல்ல மனித மனிம் எண்ணற்ற பழிவாங்குதலை அனுதினமும் எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறது. சுற்றத்தை சொந்தத்தை கூடவே இருக்கும் மனிதர்களை பழிவாங்க வேண்டும் என்று ஏங்குகிறார்கள். பழிவாங்குதல்கள் தன்னையே அழிப்பதாகத்தான் பெரும்பாலும் அமைகிறது. இருந்தாலும் கிடைக்கும் ஆசுவாசத்தை மாற்றவியலாது தான். இந்த இன்பத்தை நோக்கி தான் மனிதன் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறான். அதற்காக கதையில் சிகரெட்டையும் புணர்தலையும் தேவிபாரதி பின்வருமாறு துவந்துவம் ஆக்கியிருக்கிறார்.

பேரின்பத்திற்கு பெண், சிற்றின்பத்திற்கு சிகரெட்

ஒளிக்கும் பிறகும் இருளுக்கு அப்பால் நெடுங்கதை பல கதைசொல்லல் நுட்பங்களை கைகொண்டிருக்கின்றன. கொலையொன்று நிகழ்கிறது. கள்ளக்காதலனின் துணை கொண்டு கணவனை கொலை செய்கிறாள். ஆட்களைக் கூட்டிக் கொண்டு உடனே வருகிறேன் என்று முத்தமிட்டு கிளம்புகிறான் கள்ளக்காதலன். அவன் வரும் வரை என்ன என்ன நிகழ்கிறது என்பதாக கதை நகர்கிறது. இதில் அவரது நுட்பம் எப்படியெல்லாம் இருக்கிறது எனில் கதை நிகழும் இடங்களில் காலம் பின்னோக்கி நகர்கிறது. பின்னோக்கி நகரும் போது நாம் கடந்த காலத்திற்கு செல்கிறோம். இந்த சின்னதான அம்சத்தின் மூலம் எதிர்காலம் என்னும் பதம் எப்படி இல்லாமலாகிறது எனபதை மிக அழகாக விவரிக்கிறார். ஆனால் இந்த அம்சம் கதையில் முதன்மையாக இருப்பதில்லை. காலத்தில் அவர் எண்ணற்ற சாத்தியப்பாடுகளுடன் இயங்கினாலும் கதை நிகழும் இடமே முதன்மையாக படுகிறது. இது தான் எழுத்தாளனின் touch. முழுக்க கற்பனை சக்தியை முன்வைத்து உழைத்து அதை முதன்மைப் பொருளாக வைக்காமல் இருப்பது. காமம் கட்டற்ற பிரவாகமாக இக்கதையில் செல்கிறது.

பிறகொரு இரவு. காந்தியின் சுயசரிதையை நான் வாசித்ததில்லை. வைத்திருக்கிறேன். ஆனால் காந்தி பற்றி அவ்வப்போது வாசிக்கும் சில கதைகளை கடந்து வந்திருக்கிறேன். அதில் பிடித்தது எஸ்.ரா எழுதிய காந்தியோடு பேசுவேன் என்னும் சிறுகதை. அசோகமித்திரனுடன் சமீபமாக பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது கூட தேவிபாரதி என்றவுடன் இக்கதையையே முன்னெடுப்பாக கூறினார். என் இலக்கிய நண்பர்கள் எல்லோருமே இக்கதையை பிரதானப்படுத்தினார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் சொன்ன விஷயம் அவர் காந்திய வச்சி ஒரு கத எழுதியிருப்பார் என்று. எனக்கு அப்படி தோன்றவில்லை.

காந்தி கதையின் பாத்திரம். அதன் மூலம் அவர் கணக்கிலடங்கா பேர்களின் கதைகளை கூறியிருக்கிறார். இக்கதை எல்லா நாடுகளிலும் நிகழ்ந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. எல்லா பெருந்தலைவர்களின் வாழ்விலும் வாழ்வினாலும் நிகழ்ந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. அவர்கள் சமூகத்திற்காக நல்லதான கோட்பாட்டை வழங்குகிறார்கள். நயவஞ்சகர்களின் பேராசையாலும் புகழாலும் அவர்களைப் போல எண்ணற்ற போலிகள் உருவாகிறார்கள். போலிகள் நிறைய உருவாகும் போது நிஜத்தை கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியம் உண்டாகிறது. உண்மையான மனிதனே தன்னை போலிகளுக்கிடையில் சுயதர்க்கம் செய்ய நேர்ந்தால் அது எது சார்ந்ததாக இருக்கக்கூடும் ? எப்படி நிஜத்தை நிஜமென்று போலிகளுக்கிடையில் நிரூபிப்பது ? நிரூபனம் தேவையா ? தேவையெனில் யாருக்கு ? என்பதை தான் இக்கதை காந்தியின் உருவத்தில் பேசுகிறது.

இக்கதையை கடைசியாக சொல்ல முனைந்ததன் காரணம் சமீபத்தில் வெளிவந்த அடவி இதழை வாசிக்க நேர்ந்தது. அதில் தேவிபாரதி கறுப்பு வெள்ளைக் கடவுள் என்னும் நெடுங்கதையை எழுதியிருக்கிறார். மண்டபத்தின் வாயிலில் ஒரு சடலம் கிடக்கிறது. அதை ஒரு பரதேசி பார்க்கிறான். அது காமராஜர். இந்த சடலத்தை சுற்றி காமராஜரின் வாழ்க்கையை லேசாக அங்கங்கு சொல்லி, இந்த சொற்பதமே தவறு. வாழ்க்கையை அவர் சொல்லவில்லை. மாறாக மனிதர்களின் மனதில் காமராஜர் ஏற்படுத்திய உணர்ச்சி பிரவாகங்களை சொல்லி கதையை நகர்த்துகிறார். நிறைய பேர் கதையில் இடம்பெறுகிறார்கள். வன்முறைகள், மனதினுள்ளே குடி கொண்டே இருக்கும் வன்மங்கள் என எல்லாமும் கதையினூடாக அரங்கேறுகிறது. அத்தியாயங்களாக கதை குரூரமான த்வனியுடன் சென்று கொண்டிருக்கிறது. அப்போது ஒரு அத்தியாயம் இவர்களெல்லாம் நாடகம் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்னும் பதத்தை வைத்து அதுவரை சென்ற கதையின் போக்கை மிக லாவகமாக வாசகனின் புரிதலுக்கு சவால் விடக்கூடியதும் அல்லாத வகையில் மாற்றுகிறார்.

இந்தக் குறிப்பிட்ட கதையை மெடா ஃபிக்ஷன் என்று மட்டும் சொல்லாமல் பின்நவீனத்துவம் என்றும் வகைப்படுத்த விரும்புகிறேன். காரணம் யதார்த்தமாக நிகழ்கிறது என்னும் தொனியில் சொல்லப்பட்ட கதை சில உண்மைகளை கதையின் கருவாக நிருவ முயல்கிறது. அதே நாடகம் என வரும் போது அங்கே அவ்வளவு நம்பகத்தன்மை தேவையற்றதாக மாறுகிறது. கதையின் வீரியம் மெலிதாகிறது. ஆனாலும் மொழியின் மூலம் கதையை மிக அழகாக நகர்த்தியிருக்கிறார். உண்மை எப்போதும் உபதேசத்தின் வழியே அடையப்பெறுவது அல்ல. மாறாக தேடியே அடைவது. அனுபவம் சார்ந்தது. இக்கதையின் போக்கும் அப்படியானதொன்றே.

எல்லா மனிதர்களினுள்ளும் ஆழமாக புதையுண்டிருக்கும் வன்மங்களை, உறவு சார் எதிர்வினைகளை எப்படியேனும் இவரது பாத்திரங்கள் ஆற்றிக் கொள்கின்றன. அதற்கான சிறந்த சான்றாக இந்த நூல் உதவுகிறது.

Share this:

CONVERSATION

0 கருத்திடுக. . .:

Post a Comment

கருத்திடுக