A Sensual Thing

“A novel is a fruit of a human illusion. The illusion of the power to understand others. But what do we know of one another?”
“Nothing”
“That’s true”


சென்ற பதிவில்(இருத்தலும் ஒரு அரசியல் நிலை) மிலன் குந்தேராவின் எழுத்தில் என்மனம் கவர்ந்த நாவலைப் பற்றி சிறிதாக எழுத நினைத்தாலும் அதில் அநேக விஷயங்களை விட்டுவிட்டேனோ என்னும் எண்ணம் தான் மீதமாய் இருக்கிறது. முக்கியமாக காமத்தை. குந்தேரா காமத்தை உடலுடன் இணைக்கிறார். காமம் உடலின் மீது நிகழும் ஒரு சம்பவமாக இருந்தாலும் ஏதோ ஒரு கருவி அதை இயக்க தேவையாய் இருக்கிறது என்று ஆன்மாவைக் முன்னிறுத்துகிறார். இந்த உடல் எதை எதையோ சேர்த்துக் கொள்கிறது. இயற்கையை மறைக்க நினைக்கிறது. நிர்வாணத்தை கண்டு கூச்சம் கொள்கிறது. நிர்வாணமோ மனதின் மானுட சுதந்திரம். இந்த சுதந்திரத்தை ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்திலும் கொடுக்க நினைக்கிறார்.

காமத்தின் முன் ஆண் மிருகமாகிறான். அவசரம் கொள்கிறான். பெண் நிதானமே கொள்கிறாள். அவள் முழுமையை காண ஆசை கொள்பவள். ஆணோ முடிவை காண ஆசை கொள்பவன். ஆணின் ஆசை சுயநலம் வாய்ந்தது. பெண்ணின் ஆசையோ நினைவுகளை கொடுக்கக் கூடியவை. அவளின் அந்த ஆசைக்கு பின்னே கூட அவள் வளர்க்கப்பட்ட விதம் முழுக்க நிறைந்து இருக்கிறது என்பதை சொல்கிறார்.

காமத்தை பன்முக ரீதியில் பகுப்பாயும் குந்தேரா சொல்லும் விஷயம் சிரிப்பு காமத்துக்கு எதிர்பதம் என. நகைச்சுவையையும் அப்படியே குறிக்கிறார். மாபெரும் குழுவினிடையில் பங்கெடுக்கப்படும் நிர்வாணம் ஒரு கொண்டாட்டமாக இருக்குமே ஒழிய அக அவமானமாக இருக்காது என்கிறார். மனிதன் சாசுவதமாக இருக்கும் இடம் பிராணிகளுடன் எனும் போது அதற்கும் மனிதனுக்கும் இடையில் இருக்கக் கூடிய ஒரே விஷயம் நிர்வாணம் தான் என்கிறார். காலத்தால் ஒவ்வொரு நிலத்திலும் மாறுபட்டு வரும் நாகரீகங்கள் இந்த தொன்மையான விஷயத்தை மறந்து விட்டது.

மனிதன் மறத்தலை இயல்பாக கொண்டிருக்கிறான். வாழ்வில் உன்னதமான விஷயங்கள் நிறைய நிரம்பி வழிகின்றன. அடுத்தடுத்த விஷயங்களை காணும் போதும் கொண்டாடும் போதும் பழைய, கொண்டாடிய விஷயங்களை மறந்து விடுகிறான். அதிர்ச்சியில் சோகத்தில் பயத்தில் மறந்து விடுகிறான். ஒரே சம்பவம் தொடர்ச்சியாக வாழ்வில் நிகழ வேண்டும் என்றே ஆசை கொள்கிறான். திரும்பி திரும்பி நிகழும் விஷயங்கள் சலிப்பை ஏற்படுத்தும். மனிதனோ வெவ்வேறு காலகட்டத்தில் அதை எதிர்பார்க்கிறான். மறக்கிறோம் என்பது ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தெரிந்து தான் இருக்கிறது. தான் மறக்கிறோம் என்பதையே பிரதானமாக மறக்க நினைக்கிறான்.

சில சம்பவங்களை மனம் வாழ்நாள் முழுக்க மறக்கக் கூடாது என்று நினைக்கிறது. அதற்காக வாழ்வை ஸ்தம்பித்து வைக்க இயலுமா ? நதியின் வழிபோல சென்று கொண்டிருக்கும் வாழ்வில் நாம் மீதமாய் வைத்திருப்பது சில தருணங்கள். அதை கடந்தகாலமாகவே குறிக்கிறார்.

“The future is only an indifferent void no one cares about, but the past is filled with life, and its countenance is irritating, repellant, wounding, to the point that we want to destroy or repaint it”

அத்தருணங்களின் பிண்ணனியில் ஒரு சிரிப்பு இருக்கிறது. சந்தோஷம் இருக்கிறது. சிரிப்பும் சந்தோஷமும் அக்காலத்திற்கே பொருந்தியவை. காலத்தால் கடத்தப்படும் போது அவை வெறும் நிகழ்வுகளாக மாறுகின்றன. அப்படி நிகழ்வுகளாக மாறியவை தான் வரலாறுகள். வரலாறு எத்தனையோ விஷயங்களையும் மனிதர்களையும் மறந்து சென்று கொண்டேயிருக்கிறது. உதாரணமாக காஃப்காவை பிரேக் மறந்துவிட்டது என்கிறார். நாவலில் நாட்டின் ஜனாதிபதியை விளிக்கும் போது கூட president of forgetting என்றே குந்தேரா சொல்கிறார்.

எப்படி இந்த மறத்தல் இயல்பாக இருக்கிறதோ அதைப் போலவே சிரிப்பும் இயல்பானதாக இருக்க வேண்டும் என்கிறார். இயல்பான சிரிப்பிற்கு காரணம் தேவையில்லை. நகைச்சுவைக்கு சிரிப்பை அடகு வைத்திருப்பது அடிமை மனோபாவம் என்று விளிக்கிறார். காரணமில்லாமல் சிரிக்க ஆரம்பித்தாலே இயல்பான சிரிப்பு தொற்றிக் கொள்ளும் என்று கூறி சிரிப்பை வகைப்படுத்த சென்றுவிடுகிறார். எல்லா சிரிப்புகளுக்கும் நாம் காரணங்களை சேகரித்து வைத்திருப்பதால் தான் நம்மை விட்டு சிரிப்பு சீக்கிரம் அகன்று சென்று விடுகிறது. உணர்ச்சிகளுக்கு காரணம் கொடுப்பதே தவறு. யாதொரு உணர்வாக இருப்பினும் அதை அவ்வுணர்விற்காகவே கொண்டாடுவது தான் அந்த உணர்ச்சியின் உயிர்ப்பு என்கிறார். எல்லாமே a sensual thing.

இந்த சிரிப்பு மற்றும் மறத்தல் எப்படி மக்களுடன் இணைந்து இருக்கிறது என்பதை பல்வேறு கதைகளில் மையமாக வைத்து நாவலாக்கியிருக்கிறார். இதை நாவல் என்றே சொல்ல முடியாது. ஏழு பாகங்களாக நாவல் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஏழும் வெவ்வேறு கதைகள். சம்மந்தமில்லாதவை. ஏழு கதைகளுமே ஒவ்வொரு உணர்ச்சிகளின் அடிப்படையில் சிரிப்பும் மறத்தலுமாக புனையபட்டிருக்கிறது. அரசியலில் உறவில் காமத்தில் காதலில் இலக்கியத்தில் சிரிப்பும் மறதியும் எப்படி உருவெடுத்திருக்கிறது என்பதை அழகாக சித்தரிக்கிறது. அந்த நாவல் தான் THE BOOK OF LAUGHTER AND FORGETTING.

இந்த பன்முகம் கொண்ட நாவலை அவர் வேறுபாடுகளின் வடிவம் என்கிறார். ஒரே மையத்தின் வேறுபாடுகளை நாவலாக்கி அதன் ஆழத்தை தேடி செல்லும் பயணத்தை வைப்பதே இந்நாவலின் நோக்கம் என்கிறார். இதையும் நாவலினுள்ளேயே சொல்கிறார். ஒவ்வொரு கதையையும் நெடுங்கதை என்று சொல்லலாம். ஏழு கதைகளில் litost கதையும் முதலாவதாக வரும் the angels கதையும் என்னை மிகவும் ஈர்த்தது. லிடோஸ்ட் கதையில் மனித குரூரங்களை பகடியாக்குகிறார். அதற்கு அவர் சொல்லும் உதாரணம் பாருங்கள்.

காதல் ஜோடி. ஆணிற்கு வேகமாக நீச்சலடிக்க தெரியாது. பெண் வேகமாக நீந்தத் தெரிந்தவள். தன் காதலனுக்காக மெதுவாக நீந்துகிறாள். அது அவனுக்கே தெரியும். அப்போது அவனுக்குள் இருக்கும் உணர்வு லிடோஸ்ட்(செக் மொழி வார்த்தை). சிறிது தூரத்தில் அலைகள் வேகமாக எழும்புகின்றன. அங்கே செல்லாதே என்று எச்சரிக்கிறான். அவள் செல்லப் பார்க்கிறாள். அவளை இழுத்து அறைகிறான். அவனுக்குள் இருந்த லிடோஸ்ட் உணர்வு மறைந்து விடுகிறது. லிடோஸ்டிற்கான அர்த்தமாக இக்கதையை சொல்லி பிரதான கதையை சொல்லத் துவங்குகிறார். இதை மிக அழகாக அக்காலத்திய இலக்கிய போக்குடன் இணைத்து கதையாக்கியிருக்கிறார். ஜெயமோகன் தற்போது எழுப்பியிருக்கும் சர்ச்சையில் பங்கு பெறும் எல்லா விவாதங்களும் இந்நாவலிலும் மிக அழகாக பங்கு பெறுகிறது. நாவல் எழுதப்பட்ட காலம் 1976-1978! ஜெயமோகனை தாக்க விரும்புபவர்கள் உடனே இந்நூலை வாசியுங்கள் இலக்கிய அழகியல் ரீதியாக வாதாடலாம்!

தி ஏங்ஜல்ஸ் என்னும் பெயரில் இரண்டு கதைகள் வருகின்றன. அதில் முதல் கதை முழுக்க முழுக்க பகடியையும் அவமானத்தையும் பேசுகின்றது. இலக்கியவாதி பணத்திற்காக விஞ்ஞானியின் பெயரில் ராசி பலனை எழுதும் அனுபவங்கள் நிறைய வருகின்றன. அந்த பகுதிகள் எல்லாமே உற்சாகத்தையும் பின்னிருக்கும் அரசியலையும் உணர்வாய் கொடுக்கின்றன.

Graphomaniac என்னும் பதத்தை வைத்து எழுத்து எப்படிப்பட்ட சூழலில் வெளிவரும் என்பதை மிக அழகாக சொல்கிறார். இந்த மேனியா எழுதுவது சார்ந்து இருக்கும் பித்தம். கடலில் தப்பி விழுந்த டேக்ஸி டிரைவர் தனக்கு மூன்றாவதாக வாழ்க்கை கிடைத்திருக்கிறது என்கிறான். அதை என்ன செய்கிறீர்கள் என கேட்கும் போது எழுதுகிறேன் என்கிறான். குழந்தைகளுக்கா என கேட்கும் போது அவன் சொல்லும் வார்த்தை இல்லை புத்தகம் எழுதுகிறேன் என்பதே. முகம் தெரியாத மக்களுக்காக எழுதுகிறேன் என்கிறான். சமகாலம் வரை இக்கோட்பாடு மிக மிக பொருந்தும். எழுத்தை உலகமயமாக்க வேண்டும். நாம் கூட்டினுள் அடங்கி கிடக்கிறோம். அந்த கூட்டின் பறைசாற்றுதலை விரும்பி இருக்கிறோம். எழுத்திற்கு தேவையானது அதுவல்ல. எழுத்து எழுதுபவனுக்கே சொந்தம் அல்ல. உலகத்திற்கு சொந்தம். இந்த உணர்ச்சிக்கு நானும் விதிவிலக்கல்ல!

பல்வேறு விதமான கதைகளை சொன்னாலும் ஒரு இடத்தில் அவர் தமினாவின் கதையை சொல்கிறார். தமினாவை அவருக்கே உரித்தாக உருவாக்குவதாக நாவலில் சொல்கிறார். அப்படி சொல்லிவிட்டு அவர் சொல்லும் வார்த்தை தான் இந்நூலை நாவலாக்குகிறது. இது தமினாவின் நாவல். தமினா இல்லாத பக்கங்கள் தமினாவிற்கான கதைகள்.

இந்நாவலில் நிறைய nostalgic தன்மைகள் இருக்கின்றன. பிரேகில் இருக்கும் எல்லா மக்களின் ஒன்றான அகவுணர்ச்சிகளை மிக தெளிவான ஓவியமாக்கியிருக்கிறார். அதை மிகச் சுருக்கமாக நாவலிலும் நாவலின் பின்னட்டையிலும் சொல்கிறார். அதுவே இந்நாவல்,

“It is a book about laughter and forgetting, about forgetting and the prague, about prague and about the angels.”

வயது பாராமல் நாவலில் நிறைய தேவதைகள் வருகிறார்கள்!!!!

Share this:

CONVERSATION

0 கருத்திடுக. . .:

Post a Comment

கருத்திடுக