Revenge is never a Straight Line

Revenge is never a straight line. It's a forest. And like a forest it's easy to lose your way......to get lost... to forget where you came in.
சினிமாக்களின் மீது அதீத இச்சை வந்ததிலிருந்தே எனக்கு ஒரு ரிவெஞ்சு கதை ஒரு காதல் கதை எடுக்க அல்லது எழுத வேண்டும் என்று ஆசை. அதற்கு ஒரு பெரிய காரணம் இருக்கிறது. ஹீஸ்ட் வகை திரைப்படங்கள், அஃதாவது கொள்ளை அடிப்பது போன்ற திரைப்படங்கள், துப்ப்றியும் திரைப்படங்கள் ஆகியவற்றிற்கு திரைக்கதை எழுதினால் எப்படியேனும் ஒரு புதுமையை கொண்டு வந்துவிடலாம் either logical or illogical. ஆனால் நான் மேலே சொன்ன இரண்டு வகையில் எப்படி திரைக்கதை எழுதினாலும் அது ஏதோ திரைப்படங்களில் இருப்பதாகவே தோன்றும். இரண்டிலும் அத்தனை திரைப்படங்கள் பல ஆண்டுகளாக வந்துவிட்டடதே காரணம்.

ஒரு திரைக்கதயை நாம் எழுதும் போதோ அல்லது பார்வையாளனாக ஒரு திரைப்படத்தை நாம் பார்க்கும்போதோ அடுத்து இது தான் நடக்கப்போகிறது என்று நமக்குள் ஒரு உணர்வு வந்தால் அந்த திரைக்கதை படிமம் ஏற்கனவெ எழுதப்பட்டது என்று தான் அர்த்தம். அல்லது அந்த வகையில் அதிகமான படங்கள் வந்துவிட்டது என்று அர்த்தம். ஆக ஒரு படக்குழுவின் அதிகபட்ச உழைப்பு எங்கு ஆரம்பிக்கிறது எனில் திரைக்கதை எழுதும் இடத்தில்.

எந்த ஒரு இடத்திலும் பார்வையாளனுக்கு புதுமையை அளிக்க வேண்டும் என்னும் எண்ணம் இருந்து கொண்டே தான் இருக்க வேண்டும். அது சற்று கடினமான காரியம் தான்.

பழிவாங்கும் கதைகளில் இன்னுமொரு முக்கிய தடை இருக்கிறது. அது யாதெனில் பழிவாங்குதல் கதைகள் எப்போதும் ஒரு ஃபார்முலாக்களுக்குள் அடங்கியே பிரயாணிக்கிறது. அது வில்லன் ஹீரோ சம்மந்தபட்ட யாரையோ கொலை செய்திருக்க வேண்டும். அதற்கு ஹீரோ அந்த வில்லனை பழிவாங்க வேண்டும். இதன் இடையே வில்லனை அடைய ஹீரோ செய்யும் முயற்சிகளுடன் படத்தின் கதை நகரும்.

நிச்சயம் ஒரு பழிவாங்கும் கதையை இந்த ஃபார்முலாக்குள்ளிருந்து கழற்ற முடியாது. அப்படியெனில் இந்த வில்லனை அடையும் இடத்தில் தான் இயக்குனரால் தன் திறமையை காண்பிக்க முடியும். இதனால் தான் இந்த வகையறா படங்களில் சில படங்கள் மட்டுமே வெற்றிக் கொள்கிறது. அப்படி ஒரு படத்தை இப்போது பார்த்ததால் தான் இத்தனை அலப்பரை. அந்த படம் தான் Kill Bill series.

சில கட்டுரைகளுக்கு முன்பே நான் குவெண்டின் டரெண்டினோ பற்றி சொல்லியிருக்கிறேன். அவர் மிகவும் வித்தியாசமான ஆளாக தெரிகிறார். அவர் வன்முறைகளின் காதலன் என்பது மட்டும் நன்றாக தெரிகிறது. இப்படத்தை சுருங்க சொல்ல வேண்டும் எனில் A bloody revenge movie.

நான் மேலே சொன்ன எந்த கோட்பாடுகளிலிருந்தும் இந்த படம் மீளவில்லை. ஆனாலும் இதில் ஒரு வித்தியாசம் தெரிகிறது. கதை மிகச் சிறிய கதை கதாநாயகியான கிட்டோவின் குழந்தையைக் கொல்லும் பில் என்பவனை கொல்ல அவள் மேற்கொள்ளும் பயணம்.

படத்திற்குள் போவதற்கு முன் இந்த ட்ரைலாஜி இருபாகங்கள் போன்ற படங்களைப் பற்றி சொல்ல ஆசைப்படுகிறேன். எனக்கு ஒரே பாகத்தில் முடிக்காமல் இருக்கும் படங்கள் மிகவும் பிடிக்கும். ஆனால் அநேக இடங்களில் இயக்குனர்கள் படத்தின் தலைப்பில் இரண்டு பாகங்களுக்கான அறிகுறியை வைத்து விட்டு ஒரே மாதிரியான கருவில் இரண்டு பாகங்களை எடுக்கின்றனர். பேட்மேன் சீரீஸிலும் எனக்கு அந்த சந்தேகத்தை டார்க் நைட் ரைசஸ் படத்தில் வரும் கேட் வுமேனால் வந்தது.

ஒரு சீரீஸ் எனில் அங்கே புதிய கதாபாத்திரங்கள் வரலாம் ஆனால் அவை பார்வையாளனுக்கு புதிதாய் தெரிந்து குழப்பக் கூடாது. கதைக்கு அத்தியாவசியமாக மட்டுமே அவை இருக்க வேண்டும். சின்ன உதாரணம் எனில் நான் பேட்மேனையே எடுத்துக் கொள்கிறேன். முதல் பாகத்தில் வரும் அதே கமிஷ்னர் அதே கோதம் நகரம் என்று நமக்கு பரிச்சயமான ஊரையே பரிச்சயமான களத்தையே அளிக்கிறார். இதற்கு நல்ல எடுத்துக் காட்டு, அஃதாவது புதிய கதாபாத்திரங்கள் ஊட்டுருவினாலும் அட்டகாசமாக எடுக்கப்பட்ட சீரீஸ் நான் பார்த்ததில் லார்ட் ஆஃப் தி ரிங்க்ஸ்.

சரி இப்போது கில் பில்லிற்கு வருவோம். இந்தப்படம் ஒரு சீரீஸ் படம் எப்படி இருக்க வேண்டும் எனப்தை தெள்ளத் தெளிவாக சொல்கிறது. இந்த படம் இரண்டு பாகம். மேலும் டரெண்டினோவின் டெம்ப்ளேட் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் பெயர் வைப்பது. எளிதாக பார்வையாளன் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்னும் வகையில் நான் லீனியரை வைப்பது. இந்த இரண்டும் இப்படத்திலும் சற்றும் குரையாமல் இருக்கிறது.

இப்படத்தின் முதல் பாகத்தில் இல்லாத ஒரு விஷயம் கதையின் ஆழம். இதை டரெண்டினோவே ஒரு பேட்டியில் சொல்கிறார். அதை சமம் செய்யும் வகையில் ஆக்‌ஷன் படத்தில் கொட்டிக் கிடக்கிறது. முதல் பாகத்தில் கதாநாயகி கிட்டோவிற்கும் பில்லிற்கும் என்ன பிரச்சனை எதற்கு அவன் அவளுடைய குழந்தையை கொலை செய்ய வேண்டும் என்று எந்த ஜஸ்டிஃபிகேஷனும் கொடுக்கவில்லை. ஆனாலும் படத்தின் இறுதி வரை ஒரு விறுவிறுப்பு இருக்கிறது.

சின்ன உதாரணம் சொல்கிறேன். அவள் கொல்ல வேண்டியவர்கள் ஐந்து பேர், பில்லுடன் சேர்த்து. பெயர்கள் எல்லாம் போட்டபின் படத்தின் முதல் அத்தியாயம், இரண்டு என்னும் தலைப்பில் வருகிறது. அட்டகாசமான சண்டைக்காட்சி. முடிந்து அவள் தன் காரில் அமர்ந்து டைரி எடுத்து கொலை செய்யப்பட்டவளின் பெயரை அடிக்கும் போது தெரிகிறது அவள் இரண்டாவதாக கொல்லப்பட்டவள் என்று. இரண்டாவதே இப்படியெனில் முதல் எப்படி செத்திருப்பாள் ? இந்த கேள்விக்கிணங்க அடுத்த நொடிகள் நகர்கிறது. இப்படி சொல்வதை விட திரைக்கதை அப்படி எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

சண்டைக்காட்சி எனும் போது தான் குவெண்டின் சொன்ன ஒரு விஷயம் நினைவிற்கு வருகிறது. அவர் தான் கொடுத்த பேட்டியில் சொல்கிறார் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தையும் நான் ஜப்பானில் நடிக்க வைக்க ஆசைப்படுகிறேன். ஆனால் யாரும் முழு ஜப்பானியர்களாக இருக்கக் கூடாது என்று. அதே போல் தான் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் கலவையாக இருக்கிறது.

அதே போல் சண்டைகளும் வெறும் ஜப்பானிய சண்டையாக இல்லாமல் - ஜப்பான் சாமுராய், ஹாங்காங் குங் ஃபூ, மேற்கத்திய சண்டைகள் என்று செய்திருக்கிறார். மேலும் சாண்டைக்காட்சிகளின் டிசைன் அவரே தானாம்! இந்த புதுமையை அவர் இசையிலும் செய்திருக்கிறேன் என்று அவரும் சொல்லியிருந்தார். கருந்தேள் தன் பதிவிலும் சொல்லியிருந்தார். இசை முதல் பாகத்திற்கு RZA. இரண்டாம் பாகத்திற்கு RZA மற்றும் Robert Rodriguez. ஜாங்கோ படத்திலேயே நான் குவெண்டின் படத்தின் இசைகளின் பால் ஈர்க்கப்பட்டதால் இப்போது என்னை அவர் ஏமாற்றவில்லை. கொஞ்சம் தாளமும் போடலாம். அப்படி இசை துள்ளுகிறது. 

இசை இவரின் படக்களில் தனிப்பட்ட ஒரு கதையை சொலிறது. வன்முறையை ரசிக்க வைக்கிறது. கொண்டாட வைக்கிறது. என்னை ஈர்த்த பகுதியெனில் ஹடோரி ஹன்ஸோ என்பவரிடம் சென்று ஒரு வாள் வாங்குவாள் நாயகி. அந்த இடங்கள் முழுக்க என்னால் ஸ்க்ரீனை விட்டுப் பார்வையை எடுக்க முடியாவில்லை. ஒரு நுணுக்கம் அங்கே ஒளிந்திருப்பது போல் உணர்ந்து கொண்டே இருந்தேன்.

ஜப்பான்களில் நாடகங்கள் எடுக்கப்படுவதாக இருந்தால் அது ஒரு வருடத்திற்கோ அல்லது ஒன்றரை வருடங்களுக்கோ நீளுமாம். அதன் பின் அது முடிந்ததே. அப்படி அந்த தொடர் வெற்றி பெற்றால் மட்டுமே அது தன் அடுத்த பாகத்தை தொடருமாம். அப்படி ஒரு நாடகம் தான் ககே அண்ட் குன்டன். அதில் ஒவ்வொரு முறையும் ஹட்டோரி ஹன்ஸோ என்னும் கதாபாத்திரம் ஹட்டோரி ஹன்ஸோ 1, ஹட்டோரி ஹன்ஸோ 2, ஹட்டோரி ஹன்ஸோ 3 என்று வருமாம். அதில் நடித்த அந்த ஹட்டோரி ஹன்ஸோவையே இங்கும் வைக்கலாம் என்னும் எண்ணத்திலேயே குவெண்டினும் வைத்திருக்கிறார்.

மேலும் எப்போதும் நான் எழுதுவது போல் கில் பில்லிற்கு எழுதிவிட முடியாது. காரணம் இருபாகமாக எடுக்கப்படும் படம் எப்படிப்பட்ட கதையாகினும் ஒரு கோட்பாட்டை நிலைநிறுத்தியே ஆக வேண்டும். அஃதாவது முதல் பாகம் முழுதாக நிறைவு பெற வேண்டும். நிறைவு பெறுவது போல திரைக்கதை இருக்க வேண்டும். அப்படி இருந்தால் மட்டுமே பார்வயாளனுக்கு ஒரு திருப்தி இருக்கும். அடுத்த பாகம் தன் முதல் பாகத்தின் தொடர்ச்சியை கொண்டிருக்க வேண்டும் புதிதாய் வருபவனுக்கு முக்கால்வாசி தன் கதைமூலத்தை தர வேண்டும்.

இது இங்கே நூறு சதவிகிதம். முதல் பாகத்தின் கடைசி காட்சியில் குவெண்டின் கொடுக்கும் திருப்பு முனை அடுத்த பாகத்தை யோசிக்க வைக்கிறது. மேலும் முதல் பாகத்தின் பெரிய ட்ரம்ப் கார்ட் பில் தான். யார் தான் பில் என்னும் எதிர்பார்ப்பை மிக அதிகமாக கொண்டு வருகிறார்.

இரண்டாம் பாகத்தில் தான் கதையே இருக்கிறது. கிட்டதட்ட கதையின் ஆரம்பம் நீட்சி முடிவு அனைத்தும் அங்கேயே இருப்பது போல் தோன்றுகிறது. ஆனால் வரும் பாத்திரங்கள் யாவும் பழக்கப்பட்டவை. அனைத்து பாத்திரங்களும் பதியும் அளவு முதல் பாகம் தன் வீரியத்தை காட்டுகிறது. இரண்டாம் பாகம் பார்க்கும் போது மட்டுமே முதல் பாகத்தின் வீரியத்தை நன்கு உணர்ந்து கொள்ள முடியும்.

இதைவிட மிகப்பெரிய ரிஸ்கை செய்டிருக்கிறார் குவெண்டின் டரெண்டினோ. படத்தின் இரண்டாம் பாகத்தில் பை மெய் என்றொரு கதாபாத்திரம் வருகிறது. அந்த நடிகர் ஏற்கனவே சில திரைப்படங்களில் இதே கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருக்கிறார். விஷயம் என்ன எனில் அவர் வேறு வேடத்தில் கில் பில் ஒன்றிலும் வருகிறார். இதே போல் தான் இன்னுமொரு கதாபாத்திரமும். அவர் மூலம் தான் பில் இருக்கும் இடத்தை அடைவாள் நாயகி. அவர் எண்பது வயது கிழவர். அவரும் கில் பில் ஒன்றில் வருகிறார். இருவரும் அப்படியே மாறுபட்ட நடிப்பை காட்டியிருக்கின்றனர். குவெண்டின் டரெண்டிவோவே சொல்கிறார் இதை ஒரு புது முயற்சி என்று நினைத்து தான் செய்தேன் என்று.

கில்பில் படத்தையே தன் திறமைகளின் உச்சம் என்ன என்பதை தானே அறிந்து கொள்ள செய்யப்பட்ட ஒரு குறுமுயற்சி என்கிறார்.

இத்தனை தூரம் சொன்னாலும் எனக்குள்ளிருக்கும் 'இது தாண்டா ரிவெஞ்சு படம்' என்னும் படத்தை இப்படம் தகர்க்கவில்லை. என் மனதில் இருக்கும் படம் இந்தியாவில் வந்த Gangs of Wasseypur. இருவரும் பல கோட்பாடுகளில் ஒன்றுகின்றனர்.

குவெண்டின் அதிகம் பகடியை முன்வைக்கிறார். பெயர்களின் மூலம், சிலர் உபயோகிக்கும் பொருட்களின் மூலம். அவை எனக்கு ஒரு செயற்கைத் தன்மையையே தருகிறது. அதே வசேப்பூரில் அவர் ஒரு சீரியஸ் தன்மையை தருகிறார். அங்கேயும் பகடிகள் இருக்கிறது. ஆனால் அது ஒரு உண்மைத் தன்மையை தருகிறது. அனுராக் காஷ்யப் நவாசுதீன் சித்திக் பாத்திரத்தை படைத்து நம்மை ஒருக்கணம் நாமும் அப்படியோ என்று யோசிக்க வைக்கிறார். அவன் கடைசியில் கொள்ளும் வெற்றி ரணத்தின் வாதையின் கலையின் உச்சம். கில் பில்லில் அப்படி எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. உமா துர்மேனின் நடிப்பு அட்டகாசம் இருந்தாலும் பழிவாங்குதலில் ஒரு ஆழம் இல்லாததையே உணர்கிறேன்.

எனக்கு அதிகம் பிடித்தது இரண்டாம் பாகம் தான். ஆக்‌ஷன்கள் முதல் பாகம் அளவிற்கு இன்றியும் அவ்வளவு விஷயங்கள் இருக்கிறது இரண்டாம் பாகத்தில். பார்க்கும் போது தெரியும். இப்படத்தில் வரும் ஒரு வசனத்தையே நான் இப்பதிவின் ஆரம்பத்தில் எழுதியிருக்கிறேன். அது வசேப்பூருக்கு அப்படியே பொருந்துகிறது.

குவெண்டின் டரெண்டினோ - கொண்டாட்டத்தின் இயக்குனர்

பின் குறிப்பு :  ஒரு முறை அருண் என்னும் நண்பர் என்னிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவர் சொன்ன ஒன்றை முழுமனதாக உணர்ந்தேன் - குவெண்டின் செய்யாத புதுமையா வேறு இயக்குனர்கள் சினிமாவில் செய்யப் போகிறார்கள் என்று. . . 

Share this:

CONVERSATION

0 கருத்திடுக. . .:

Post a Comment

கருத்திடுக