தோலின் குரல்

சரியான நேரத்தில் தான் இந்நாவலினை அறிந்து கொண்டேன். டில்லியில் நடந்திருக்கும் ஒரு வதை, கிறித்துவர்களின் தினம் என. அந்த நாவல் டி.செல்வராஜ் என்பவர் எழுதிய “தோல்”.

இந்நாவல் 2010 இல் வெளியானது. இப்போது கூட சாகித்ய அகாதமி விருதினை வாங்கியது. அந்த எழுத்தாளருக்கும் ஒரு லட்சம் ரூபாய் பரிசு. நாவலில் தெரிந்த உழைப்பிற்கு குறைந்த சன்மானமே!

ஆரம்பத்தில் இந்த எழுத்தாளரின் முன்னுரை ஒன்று வருகிறது. அதில் தலித் மக்கள் எழுதும் அனைத்தும் பின்நவீனத்துவ எழுத்து என ஒதுக்கி விடுகிறார்கள் என்று சொன்னார். எதை வைத்து இவர் பின் நவீனத்துவம் என்கிறார் என தேடி பார்த்தேன். பின்நவீனத்துவ எழுத்து என்பதற்கு ஏகபோக அர்த்தம் இருந்தும் அதில் ஒரு அர்த்தம் பழைய விஷயங்களை தொடுவது. உதாரணம் சொல்ல வேண்டுமெனில் கதையினை சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது சோழர்களை பற்றி சொல்வது அல்லது அம்பேத்கரினை பற்றி சொல்வது இன்னும் சென்று கடவுளரினை பற்றி சொல்வது என. ஆனால் அப்படி சொல்லும் போதும் நாம் சொல்லும் கதைக்கு இந்த பழைய சம்பவத்திற்கும் உள்ளார்ந்த அர்த்தம் இருக்கும். இந்த விஷயம் வாசிக்கும் போதே உருத்தியது அதனால் தேடினேன் பகிர்ந்தேன். இப்போது நாவலுக்குள் செல்வோம்.

இதுவும் தலித்களை மையமாக வைத்து செல்லப்படும் நாவலே. அந்த தலித்கள் என்னவாக இருக்கிறார்களெனில் தோல் தொழிற்சாலைகளில் இருப்பவர்கள்.

பொதுவாக ஒரு நாவலை நான் வாசித்தால் அதில் ஆசிரியர் மொழியினை கையினில் கொண்டு செய்திருக்கும் விளையாட்டினை ரசிக்க நினைப்பேன். இக்கதையில் அதனை என்னால் பின் தொடர முடியவில்லை. காரணம் கதை அத்தனை தூரம் தனக்குள்ளேயே பல வித கதைகளை கொண்டுள்ளது. எப்படி என வாசியுங்கள் முழுக்கதையினையும் சொல்லாமல் மேலோட்டமாக சொல்லியிருக்கிறேன்.


இந்நாவலை நான் அட்சக்கோடு நாவலை பற்றி என்ன சொல்லியிருந்தேனோ அதனுடன் ஆரம்பத்தில் இணைக்க விரும்புகிறேன். இக்கதை வாசகனிடம் இரு வேறு விதமாக நிற்கிறது. ஒன்று வரலாற்றினை அறிந்தவர்கள் ஏனையோர் அறியாதவர்கள். வரலாற்றினை அறியாதவர்களுக்கு கூட கொஞ்சமும் சலிப்பில்லாமல் நாவலினை கொண்டு சென்றிருக்கிறார் செல்வராஜ். இதுவும் ஒரு வகையில் வரலாற்று நாவலே.

இந்நாவலில் இருக்கும் கரு யாதெனில் பொதுவுடைமை. அதன் மையம் இருக்கிறதே அது தான் தோல். இந்த தோல் என்னும் விஷயம் கூட கதையில் இரு வேறு படுகிறது. ஒன்று தோல் தொழிற்சாலை மற்றொன்று மனிதர்களின் தோல். மையம் என்னும் விஷயத்தினை தான் வாசகன் நாவலின் கடைசி வரை உணர முடியும். அதுதான் கருவினை சிறிதும் உடைக்காமல் அனைத்து பகுதிகளிலும் தெளிக்கும் வீதம் கொண்டு செல்லும் ஒரு வாகனம்.

இப்போது மையத்தினை பிரிக்க நினைக்கிறேன். ஆம் இந்நாவலில் இரண்டு மையம் இருக்கிறது. ஒன்று அரசியல் மற்றொன்று வதை. அரசியலுக்கு பின் வருவோம். முதலில் வதை. இந்த வதை சார்ந்த படைப்புகளில் எனக்கு கொஞ்சம் ஆர்வம் அதிகம் என்பதால் கதை இன்னமும் சூடு பிடித்தது. இந்த வதைக்குள் செல்வதற்கு முன்னோடியாக எனக்கு இருக்கும் புரிதலில் எதிர் அழகியலை பற்றி சொல்ல வேண்டும்.

இந்த எதிர் அழகியல் கூட என் புரிதலில் இருவகையாகப் படுகிறது. ஒன்று புறக்கணிக்கும் விஷயங்களை வர்ணிப்பது மற்றொன்று அந்த புறக்கணிப்பதை எழுதுவதே. இதில் இந்த நாவல் எதை கையில் கொண்டிருக்கிறது எனில் இரண்டாவதை தான். இந்த இரண்டாவதை சினிமாக் கொண்டு தங்களுக்கு சொல்ல வேண்டுமெனில் நான் கடவுள் படமத்தில் பிச்சைக்காரர்களினை காட்டப்படும் விதம் எனக்கு எதிர் அழகியலாக பட்டது.

இந்த எதிர் அழகியல் நாவலில் எங்கு இருக்கிறது எனில் அந்த தோல் தொழிற்சாலையில். அங்கு நடக்கும் அல்லது அவர்கள் செய்யும் அனைத்து விஷயங்களும் விவரமாக நாவலில் வருகிறது. அதில் குறிப்பிட்ட ஒரு வேலை சுண்ணாம்புக் குழியில் செய்யும் வேலை போல நாவலில் வருகிறது. இது யாராகினும் கொஞ்சம் மனதினை உருக்கும் வண்ணம் எழுதியிருக்கிறார்.

இந்த வர்ணனை, எதிர் அழகியல் போன்றவற்றிற்கு அப்பால் கதை எதை நோக்கி செல்கிறது எனில் அஸன் ராவுத்தர் என்பவர் தோல் தொழிற்சாலை நடத்துகிறார். அங்கு வேலை செய்பவர்களை அடிமையாக்குகிறார். அந்த அடிமைத்தனம் எப்படி எப்படியோ வழக்கறிஞர் சங்கரனிடம் செல்கிறது. அவர் யாரெனில் ஒரு பிராமணன். ஆனால் பகுத்தறிவாதி. தன் தொழிலினை விட்டு இவர்களுக்காக போராட ஆரம்பிக்கிறார். இந்த போராட்டத்தின் நீட்சி தான் “தோல்” நாவல்.

இதில் வரும் அந்த வதை கூட ஆண்பால் பெண்பால் என தனித்தனியாக கதையில் நிற்கிறது. ஆண்களுக்கு அவர்கள் செய்யும் வேலையே ஒரு வித வதை தான். மற்றொன்று தவறுகள் செய்தால் விழும் கசையடி. இதைத் தாண்டி ஒரு வதை இருக்கிறது. அது உளவியல் சார்ந்தது. இதனை நேரடியாக நம்மால் நாவலில் உணர முடியாது. அவர்கள் பேசும் பேச்சில் அவர்களின் உணர்ச்சியினை செல்வராஜ் எழுதியிருக்கும் விதத்தில் இந்த வதைக்கான புரிதலை நாம் கொள்ள முடியும். இந்த உளவியல் வதைக்கான பிண்ணனி யாதெனில் பெண்களின் வதை. அது முழுக்க முழுக்க பாலியல் சார்ந்தது. அங்கிருக்கும் கிட்டத்தட்ட அனைத்து பெண்களும் முதலாளிகளின் வாரிசுகளாலும் மேல் ஜாதி மக்களாலும் அனுபவிக்கும் பாலியல் சித்ரவதைகள். அப்படி செய்வோரை செல்வராஜ் கொணர்ந்திருக்கும் விதம் அவ்வளவு மிருகத்தனமாக இருக்கிறது. பருவம் அடைந்த சில நாட்களிலேயே அடைய துடிப்பது, ஊரே அடித்தாலும் திருந்தாமல் அதே தொழிலாக இருப்பது இது போல் நிறைய கதா பாத்திரங்கள் நாவல் நெடுக வருகிறது.

கதாபாத்திரங்கள் எனும் போது தான் நினைவிற்கு வந்தது. இந்நாவல் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னும் முன்னுரைக்கு பின்னும் அனைத்து கதாபாத்திரத்தின் பெயரினையும் பட்டியலிட்டிருந்தார். 117!!! தலை கிடுகிடுத்தது. நாவலிலோ அத்தனை கதாபாத்திரங்களையும் அழகுற வைத்திருக்கிறார்.

அடுத்த விஷயத்திற்கு போவோம். அது அரசியல். இது நாவலில் மூன்று விதமாக வருகிறது. ஆரம்பத்தில் கீழ் ஜாதி மக்கள் அடிமையாய் இருக்கும் போது ஆதிக்கம் செலுத்துபவர்களின் அரசியல். இந்த அடிமையாக வாழ்ந்தவர்கள் இணைந்து சங்கம் அமைத்து மேட்டுக் குடி காரர்களை எதிர்க்கும் போது அங்கு தொனிக்கப்படும் அரசியல். அடுத்து சுதந்திரம் அடைந்த பின் இவர்களின் சங்கம் கட்சி என்னும் உருவினை பெறுகிறது. அந்த கட்சிக்கும் இந்திய அரசாங்கத்துக்கும் இடையே நடக்கும் அரசியல். இந்த கடைசி ஒன்று தான் நியூஸ் சேனலை பார்ப்பது போல கொஞ்சமும் சலிப்படைய வைக்காமல் வேகமாக நகர்ந்து செல்லும். ஏன் நியூஸ் சேனலைப் போல் இருந்தது என்றால் முழுக்க முழுக்க அரசியல் கட்சிகள் போராட்டம் சிறை என செல்லும். அதே கதையில் இருக்கும் முடிச்சுகளும் கதையின் வேகமான ஓட்டமும் நம்மை அந்த இடத்தில் வாசிக்க வைக்கிறது.

இந்த கால மாற்றத்தினை அஃதாவது கதையில் நடக்கும் காலம் அதிவேகத்தில் நகர்வது போல ஒரு பிம்பத்தினை நம்முள் எழுப்புகிறது. அதற்கான காரணம் இந்நாவலில் இருக்கு கதை மிகவும் அடர்த்தியானது. ஒரு வரியில் சொல்ல முடியாது. அப்படியே சொல்ல வேண்டுமென்றாலும் அது பொதுவுடைமை என சொல்லலாம் ஆனால் அது சரியாக வராது!

நாவலில் குறையே இல்லையா எனில் எனக்கு ஒரே ஒரு விஷயம் குறையாக பட்டது. அரசியல் மூன்றாக இருக்கிறது என சொல்லியிருந்தேன். நாவலின் போக்கில் கதையும் நமக்கு மூன்றாக படும். முதலில் அந்த தொழிலாளர்களின் வேதனையும் அவர்கள் ஒரு தலைவனுடன் அமைக்கும் சங்கமும் என. இதைத் தொடர்ந்து ஒரு தலித்தின் கொலையும் அதன் புலன் விசாரணையும் என தொடரும். இதற்கடுத்து இந்த சங்கத்தின் தலைவர்களை கைது செய்ய வேண்டும் என அரசாங்கம் எடுக்கும் முடிவால் நடக்கும் சம்பவங்கள். இப்படி சம்மந்தமே இல்லாமல் இருக்கும் கதைகள் எப்படியோ சேர்ந்து நாவலாகிறது. ஆனால் அந்த சேர்க்கப்படும் இடம் மிகவும் மெலிதாக அறுபடும் நிலையில் இருக்கிறது. இருக்கிறது என்பதை விட எனக்கு அப்படி பட்டது.

ஆரம்பத்தில் அந்த தொழிற்சாலையில் நடக்கும்  வதைகளினை ஏதோ தினம் நடப்பது போல் அவர்கள் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். நன்கு அந்த பகுதிகளை வாசித்தால் உலகத்திலேயே கொடூரமான மரத்து போகும் விஷயத்தினை உணரலாம். வலி என்பது அந்த நேரம் தோன்றும் விஷயம் அது நீடிக்கவும் செய்யலாம். அப்படி தொடர்ந்து நீடித்தால் அது மரத்து போகும். அந்த மரத்தலை அழகுற நாவலில் அந்த பக்கங்களில் சொல்லியிருக்கிறார்.

என்னை மிகவும் கவர்ந்த விஷயம் நாவலில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் மொழி. கதை நடக்கும் காலத்தினை அப்படியே கண்முன் நிறுத்துவது போல் அந்த தொழிற்சாலையினை, கூட்டங்கள் நடக்கும் திடலினை, பாலியல் ரீதியான வன்முறைகள் வரும் இடத்தில் பெண்கள் மற்றும் ஆண்களின் மொழி, சின்ன சின்ன கதாபாத்திரங்கள் தங்களின் தாக்கத்தினை மொழியின் மூலம் போகிற போக்கில் அழகுற பதித்துவிட்டு செல்கிறது.

ஒட்டு மொத்தமாக சொல்ல வேண்டுமெனில் தோல் என்னும் பண்டம் உயிர்ப்பித்து தன்னிடமும் தன்னாலும் நடக்கும் சம்பவங்களை சொல்வது போல், காண்பிப்பது போல் நாவல் அமைந்திருக்கிறது. சொல்லாத விஷயங்கள் இன்னமும் நிறைய நாவலில் அடங்கியிருக்கிறது. வாசித்து அதன் அனுபவத்தினை உணருங்கள் பகிருங்கள். . .

Share this:

CONVERSATION